حتما در تستهای کاربری دیدهاید: کاربر روبروی صفحه لاگین می‌ایستد، چند حرف تایپ می‌کند و سپس با نگاهی پر از تردید به شما نگاه می‌کند. این نگاه، همه چیز را لو می‌دهد. کاربر فهمیده که این یک برنامه واقعی نیست، فقط یک نمونه اولیه است.
از همان لحظه به بعد، تمام تعامل و داده‌هایی که جمع می‌شود، تحت تاثیر این آگاهی قرار می‌گیرد. کاربر دیگر به طور طبیعی رفتار نمی‌کند و نتیجه تست، تصویری مخدوش و غیرواقعی از تجربه کاربری خواهد بود. اما راه حل چیست؟
تمرکز بر روی پروتوتایپ‌های های-فای و تعاملی که حس یک محصول واقعی را القا می‌کنند، کلید کار است. استفاده از داده‌های ساختگی اما معتبر (مثل کیف پول تستنت یا تراکنش‌های شبیه‌سازی شده) و پنهان کردن کامل عناصر «نمایشی» باعث می‌شود کاربر در لحظه غرق شود و بازخوردهای اصیل‌تری ارائه دهد. این سطح از جزئیات، مخصوصاً در پروژه‌های فی‌نانس غیرمتمرکز (DeFi) و اپ‌های مرتبط با مدیریت دارایی، حیاتی است.
به نظر من، تیم‌هایی که از این مرحله عبور می‌کنند و تست کاربری واقع‌گرایانه‌تری انجام می‌دهند، شانس بسیار بیشتری برای جلب اعتماد جامعه (کامیونیتی) در لانچ محصول اصلی دارند. در فضای فعلی که کاربران ایرانی به محض مواجهه با کوچکترین نقطه ضعف فنی ممکن است یک پروژه را ترک کنند، این دقت عملیاتی یک مزیت رقابتی بزرگ محسوب می‌شود. پیش‌بینی می‌کنم پروژه‌هایی که UX/UI بی‌نقص و شبیه به محصول نهایی را از همان مراحل اولیه ارائه می‌دهند، در جذب نقدینگی و کاربران فعال در بازار صعودی (بول ران) بعدی، موفق‌تر عمل خواهند کرد.