بسیاری از مدهای UI طراحی شده‌اند تا توجه را جلب کنند و نوآوری را نشان دهند، اما این اهداف اغلب با نیازهای برنامه‌های سلامت روان در تضاد هستند: کاهش فشار شناختی، ایجاد اعتماد و ارائه یک حس پناهگاه. کت هومان یک چارچوب ارزیابی معرفی می‌کند که به طراحان کمک می‌کند تا بررسی کنند که آیا الگوهای بصری و تعاملی مدی، اهداف منحصر به فرد تجربه‌های سلامت روان را پشتیبانی می‌کنند یا تضعیف می‌کنند.
در دنیای دیجیتال امروزی، طراحی رابط کاربری (UI) یک عامل کلیدی در موفقیت برنامه‌ها است. اما وقتی می‌رویم به برنامه‌های سلامت روان، نیازها و اهداف متفاوتی وجود دارد. این برنامه‌ها باید به کاربران خود یک محیط آرام و قابل اعتماد ارائه دهند، نه یک محیط پر از ترفندهای بصری و تعاملی که ممکن است باعث استرس بیشتر شوند.
با توجه به رشد سریع صنعت برنامه‌های سلامت روان و افزایش آگاهی از اهمیت سلامت روان، انتظار می‌رود که این چارچوب ارزیابی توسط طراحان و توسعه‌دهندگان به عنوان یک ابزار استاندارد در طراحی برنامه‌های سلامت روان پذیرفته شود. همچنین، با افزایش رقابت در این حوزه، برنامه‌هایی که به نیازهای واقعی کاربران پاسخ می‌دهند، احتمالاً در بازار بهتر عملکرد خواهند کرد.