هوش مصنوعی داره دنیای دیزاین رو متحول میکنه. از یه طرف، این تکنولوژی میتونه به طراح‌ها استقلال بیشتری بده، به طوری که دیگه برای هر تصمیم کوچیک نیاز به اجازه از بقیه نداشته باشن. این دقیقاً همون چیزیه که طرفداران دیدگاه صعودی بهش اشاره می‌کنن: طراح‌ها می‌تونن سریع‌تر ایده بزنن و اجرا کنن، بدون اینکه درگیر بروکراسی‌های اداری بشن.
اما از اون طرف، نگاه نزولی می‌گه که این استقلال فقط نقاط ضعف رو بیشتر نمایان میکنه. وقتی دیگه کسی جلوی طراح رو نمی‌گیره، اشتباهات هم بزرگ‌تر دیده می‌شن. اندی باد در تحلیلش به این نکته اشاره میکنه که هوش مصنوعی ممکنه طراح‌ها رو مستقل‌تر کنه، ولی همون زمان هم باعث می‌شه که شکاف‌های مهارتی و تصمیم‌گیری‌های ضعیف بیشتر به چشم بیاد.
در واقع، هوش مصنوعی مثل یک شمشیر دولبه می‌مونه. از یه طرف، ابزارهای قدرتمندی در اختیار طراح‌ها می‌ذاره که می‌تونن محصولات بهتری بسازن. از طرف دیگه، همین ابزارها باعث می‌شن که خطاهای انسانی و نقاط کور، خیلی سریع‌تر و واضح‌تر از قبل معلوم بشن. به همین دلیل، آینده دیزاین دیجیتال بستگی به این داره که طراح‌ها چطور از این استقلال استفاده کنن و همزمان مهارت‌های بنیادین خودشون رو تقویت کنن.
به نظر می‌رسه در کوتاه‌مدت، طراح‌هایی که از هوش مصنوعی به عنوان ابزار کمکی استفاده می‌کنن، مزیت رقابتی بیشتری خواهند داشت. اما در بلندمدت، اون‌هایی که فقط به اتوماسیون تکیه کنن و مهارت‌های اصلی خودشون رو تقویت نکنن، ممکنه جا بمونن. پیش‌بینی من اینه که نقش طراح از تولیدکننده به تصمیم‌گیرنده استراتژیک تغییر خواهد کرد.