رسماً از دورانی گذشته‌ایم که ربات‌های انسان‌نما صرفاً ابزاری برای روابط عمومی و نمایش‌های تبلیغاتی بودند. این ماشین‌های پیشرفته اکنون با سرعتی بی‌سابقه در حال واقعی‌تر شدن و ورود به زندگی روزمره ما هستند و دیگر کسی نمی‌تواند آن‌ها را صرفاً یک سرگرمی علمی‌تخیلی بداند.
همان‌طور که این ربات‌ها هر روز شبیه‌تر به انسان می‌شوند، جامعه ما به زودی با چالش‌های عمیق اجتماعی، روان‌شناختی و اخلاقی مواجه خواهد شد. مسائلی مانند شکل‌گیری پیوندهای عاطفی با ماشین‌ها، بحران هویت انسانی و از بین رفتن مرز میان واقعیت و شبیه‌سازی، دیگر موضوعاتی صرفاً نظری نیستند.
اما پرسش اساسی این است: وقتی مرز بین انسان و ماشین تقریباً غیرقابل تشخیص شود، چه رخ خواهد داد؟ آیا برای دنیایی که در آن نمی‌توان تشخیص داد چه کسی انسان است و چه چیزی ماشین، آماده‌ایم؟
به نقل از کدیران : ورود ربات‌های انسان‌نما به مرحله‌ای از واقعی‌گرایی که دیگر نتوان آن‌ها را صرفاً نمادهای علمی‌تخیلی دانست، نقطه عطفی در تاریخ تمدن بشری محسوب می‌شود. تا چند سال پیش، بیشتر نمونه‌های معرفی‌شده در نمایشگاه‌ها بیش از یک ابزار تبلیغاتی برای شرکت‌های فناوری نبودند؛ اما امروز پیشرفت در زمینه‌هایی مانند هوش مصنوعی، پردازش زبان طبیعی و رباتیک، این ماشین‌ها را به آستانه ورود به زندگی روزمره انسان‌ها رسانده است.
این تحول، چالش‌های چندوجهی و بی‌سابقه‌ای را پیش روی جوامع قرار می‌دهد. از منظر اجتماعی، انسان‌ها ممکن است به تدریج پیوندهای عاطفی خود با موجودات مصنوعی را جایگزین روابط انسانی کنند؛ مسئله‌ای که می‌تواند به انزوا و بحران‌های روانی گسترده منجر شود. از منظر اخلاقی نیز پرسش‌های اساسی درباره حقوق این ماشین‌ها، مسئولیت اشتباهات آن‌ها و حتی تعریف «زندگی» مطرح می‌شود.
در اقتصاد، گسترش ربات‌های انسان‌نما می‌تواند بخش بزرگی از مشاغل سنتی را مختل کند و همزمان فرصت‌های شغلی کاملاً جدیدی خلق نماید. کارشناسان هشدار می‌دهند که نظام‌های حقوقی موجود، سرعت لازم برای همگامی با این تغییرات را ندارند و این شکاف قانونی می‌تواند به سوءاستفاده‌های جدی منجر شود. علاوه بر این، در حوزه نظامی و امنیتی، استفاده از این ربات‌ها نگرانی‌های زیادی درباره آغاز مسابقه تسلیحاتی تازه ایجاد کرده است.
رویکرد درست در برابر این موج فناوری، نه مخالفت احساسی و نه پذیرش بدون قید و شرط است. جوامع باید با سرمایه‌گذاری در آموزش، تدوین چارچوب‌های قانونی شفاف و تقویت گفت‌وگوی عمومی، خود را برای این تغییر بنیادین آماده کنند؛ در غیر این صورت، تقابل ناگهانی انسان و ماشین در خیابان‌ها، پیش از آنکه سیاست‌گذاران واکنشی نشان دهند، رخ خواهد داد.