امروزه تیم‌های توسعه می‌توانند رابط‌های کاربری (UI) را سریع‌تر از همیشه تولید کنند، اما این سرعت هرگز نباید به قیمت از دست دادن کیفیت تمام شود. هر چیزی که به دست کاربر می‌رسد، باید قابل استفاده، امن و قابل نگهداری باشد. در این میان، دسترس‌پذیری (Accessibility) اغلب به اشتباه به عنوان یک ویژگی اختیاری یا مرحله‌ای در انتهای پروژه در نظر گرفته می‌شود، در حالی که باید بخشی جدایی‌ناپذیر از کل فرآیند توسعه باشد.
دسترس‌پذیری به عنوان یک قابلیت عملیاتی، یعنی اینکه از همان لحظه شروع پروژه در طراحی، توسعه، تست و استقرار محصول لحاظ شود. این رویکرد تفاوت اساسی با نگاه سنتی دارد که در آن دسترس‌پذیری صرفاً یک چک‌لیست تطبیق یا حسابرسی پایان پروژه بود. وقتی دسترس‌پذیری عملیاتی شود، بخشی از فرهنگ تیم و فرآیندهای روزمره می‌شود، نه وظیفه‌ای که به فرد یا تیم خاصی محول شود.
در عمل، این به معنای داشتن ابزارهای مناسب، فرآیندهای تست خودکار، آموزش مستمر تیم و گنجاندن معیارهای دسترس‌پذیری در ارزیابی عملکرد است. تیم‌هایی که این رویکرد را اتخاذ می‌کنند، نه تنها محصولات بهتری برای همه کاربران می‌سازند، بلکه در درازمدت هزینه کمتری برای اصلاح مشکلات صرف می‌کنند و اعتبار برند خود را نیز ارتقا می‌بخشند.