هوش مصنوعی در حال بازنویسی قوانین بازی در دنیای طراحی محصول است. اما این دگرگونی، داستان یک‌طرفه‌ای نیست؛ درست مانند هر تحول بزرگ دیگری، هم بهانه‌هایی برای خوش‌بینی و هم نشانه‌هایی برای بدبینی به همراه دارد. آندی باد (Andy Budd)، از چهره‌های شناخته‌شده در این حوزه، در بررسی تازه‌ای دور هر دو سناریو را زده است.
از نگاه خوش‌بینانه، هوش مصنوعی می‌تواند به طراحان استقلال عمل بیشتری بدهد. ابزارهای جدید، کارهای تکراری و زمان‌بر را خودکار می‌کنند و این یعنی طراحان می‌توانند مستقیم‌تر و سریع‌تر ایده‌هایشان را به محصول نهایی تبدیل کنند، بدون آنکه نیازی به تاییدهای پشت‌سرهم و دستورالعمل‌های پیچیده سازمانی داشته باشند.
اما از نگاه بدبینانه، همین استقلال بیشتر می‌تواند شکاف‌هایی را برملا کند که پیش‌تر پشت ساختارهای تیمی و فرایندهای سازمانی پنهان بودند. وقتی طراحان آزادی عمل بیشتری پیدا می‌کنند، ضعف‌ها، نقاط کور و کمبودهای مهارتی هم راحت‌تر خود را نشان می‌دهند.
نکته کلیدی اینجاست: وقتی طراحان برای عمل کردن به اجازه کمتری نیاز دارند، مرز بین موفقیت و شکست هم باریک‌تر می‌شود. اینکه این تحول، طراحان را قهرمان داستان می‌کند یا بازنده آن، تا حد زیادی به خودشان و نحوه استفاده‌شان از این فناوری جدید بستگی دارد.
به نقل از کدیران
این گزارش تنها یک بحث تئوری درباره آینده طراحی نیست؛ زنگ خطری است برای مدیران محصول، تیم‌های فنی و البته خود طراحان. در سال‌های گذشته، فرایندهای سازمانی، سلسله‌مراتب طولانی و جلسات بی‌پایان بازبینی، نوعی بالشتک ایمنی برای جبران ضعف‌های احتمالی طراحی ایجاد می‌کردند. هوش مصنوعی این بالشتک را باد می‌کند و تیم‌ها را ناگهان در معرض واقعیتِ بی‌پرده قرار می‌دهد.
از منظر مدیران محصول، این یعنی حالا باید روی کیفیت تخصص و قضاوت طراحان سرمایه‌گذاری کنند، نه صرفاً روی ابزارها یا فرایندها. شرکتی که تیم طراحی ضعیفی دارد، دیگر نمی‌تواند با خرید یک ابزار هوش مصنوعی، مشکلاتش را پنهان کند. از منظر طراحان هم، استقلال بیشتر، مساوی با مسئولیت بیشتر است. روزهای «انتقاد از تصمیمات محصول» به پایان می‌رسد و جای خود را به روزهایی می‌دهد که طراح باید مستقیماً پاسخگوی نتیجه نهایی باشد.
در نهایت، هوش مصنوعی به تنهایی برنده یا بازنده نمی‌سازد؛ فقط تصویر را واضح‌تر نشان می‌دهد. آنچه تعیین‌کننده است، این است که آیا طراحان از این فرصت برای رشد مهارت‌های سطح بالای خود — تفکر استراتژیک، همدلی با کاربر و حل مسئله — استفاده می‌کنند یا خیر. در غیر این صورت، خودکار شدن فرایندها، خیلی زود جای آن‌ها را با طراحان دیگری پر می‌کند که این مهارت‌ها را دارند.
بازار کار نیز بی‌تأثیر از این تحول نخواهد ماند؛ تقاضا برای طراحانی که بتوانند با هوش مصنوعی به عنوان یک همکار کار کنند، رو به افزایش است، در حالی که نقش‌های صرفاً اجرایی و تکراری به تدریج کمرنگ‌تر می‌شوند. شرکت‌های پیشرو در حوزه دیجیتال، همین حالا در حال بازتعریف ساختار تیم‌های خود هستند.