این روزها انگار بسیاری از ابزارهای هوش مصنوعی با یک فرمول تکراری ساخته می‌شوند: یک کادر چت، چند پیشنهاد پرامپت و تمام! دلیل این انتخاب تا حد زیادی قابل‌درک است، چون مدل‌های زبانی بزرگ با داده‌های مکالمه‌ای آموزش دیده‌اند و چت برایشان آشناست. اما همین آشنایی باعث شده تا به نوعی «تونل دید مکالمه‌ای» افتاده و هر قابلیت جدید را صرفاً درون یک رابط گفتگو فشار دهیم.
تجربه کاربری واقعی چیزی فراتر از قرار دادن یک هوش مصنوعی پشت کادر پیام است. رابط عالی باید با زمینه، قصد و بار شناختی کاربر هماهنگ شود؛ یعنی درست در لحظه مناسب، روش تعامل مناسب را ارائه دهد. به‌عبارت دیگر، وظیفه رابط این است که خودش را با کاربر تطبیق دهد، نه اینکه کاربر مجبور شود راه کار با محصول را یاد بگیرد.
به نقل از کدیران
این نگاه یادآوری مهم برای تیم‌های محصول است: یک مدل زبانی قدرتمند، به‌تنهایی تجربه کاربری خوب نمی‌سازد. وقتی تمام قابلیت‌ها به یک رابط مکالمه‌ای فشرده می‌شوند، کاربر باید بار اضافی کشف کند، درخواست بنویسد، پاسخ را بخواند، خطاها را اصلاح کند و گام بعدی را حدس بزند. این وضعیت گاهی خلاقیت را آزاد می‌کند، اما در وظایف سریع، تکراری یا حساس، بار شناختی را بالا برده و ارزش واقعی هوش مصنوعی را پنهان می‌کند. راهکار، طراحی بر اساس قصد کاربر است: برای بررسی سریع وضعیت، داشبورد، کارت‌های اطلاعتی یا هشدارها بهتر از چت عمل می‌کنند؛ برای کاوش ایده‌های جدید، مکالمه معنا پیدا می‌کند؛ و برای انجام اقدامات دقیق، فرم‌ها، دکمه‌ها، مسیرهای تأیید و اتوماسیون قابل‌اعتمادترند. در بازارهای پرشتابی مانند ارزهای دیجیتال، همین تفاوت می‌تواند تعیین‌کننده باشد، چون کاربر به تصمیم سریع و داده‌خوانی واضح نیاز دارد، نه گفتگوی طولانی. به این ترتیب، پیش‌بینی می‌کنیم رابط‌های ترکیبی و تطبیقی جریان اصلی شوند؛ یعنی هوش مصنوعی به جای تولید فقط متن، بخش‌هایی از رابط را بر اساس دستگاه، تاریخچه، زمینه و هدف کاربر می‌سازد. اولویت محصولات از «چت‌بات بودن» به «درک نیاز کاربر» تغییر خواهد کرد و طراحی نیز از ساختن صفحات ثابت به سمت تعریف قوانین، محدودیت‌ها و مسیرهای اعتماد حرکت می‌کند. برندگان، پلتفرم‌هایی هستند که اصطکاک را کاهش می‌دهند و هوش مصنوعی را شبیه یک همکار قابل‌اعتماد، نه یک بازی حدس،呈现 می‌کنند.