بسیاری از ترندهای رابط کاربری (UI) با یک هدف مشخص طراحی می‌شوند: جلب توجه کاربر و نشان دادن نوآوری. اما این اهداف، اغلب با نیازهای واقعی اپلیکیشن‌های سلامت روان در تضاد هستند. کاربرانی که سراغ این اپلیکیشن‌ها می‌آیند، به جای هیجان و تحریک، به دنبال کاهش بار شناختی، احساس اعتماد و یک پناهگاه امن هستند.
کت هومن (Kat Homan)، طراح و نویسنده حوزه تجربه کاربری، در مقاله اخیر خود به این تناقض می‌پردازد و یک چارچوب ارزیابی کاربردی معرفی می‌کند. این چارچوب به طراحان کمک می‌کند تا الگوهای بصری و تعاملیِ پرطرفدار را بررسی کنند و ببینند آیا این الگوها از اهداف منحصربه‌فرد تجربه‌های سلامت روان پشتیبانی می‌کنند یا به ضرر کاربر تمام می‌شوند.
به گفته هومن، طراحی برای کاربرانِ در شرایط پریشانی نیازمند تغییر ذهنیت است؛ معیار موفقیت دیگر فقط زیبایی بصری یا نرخ تعامل بالا نیست، بلکه ایجاد احساس امنیت و آرامش در کاربر است. این نگاه می‌تواند برای طراحان، توسعه‌دهندگان و مدیران محصول در حوزه سلامت دیجیتال راهنمای ارزشمندی باشد.
به نقل از کدیرانطراحی برای کاربرانی که در حالت پریشانی یا اضطراب به سر می‌برند، یکی از حساس‌ترین حوزه‌های طراحی محصول است. وقتی کاربری سراغ یک اپلیکیشن سلامت روان می‌آید، احتمالاً در وضعیت روحی شکننده‌ای قرار دارد؛ بنابراین هر عنصر بصری و تعاملی می‌تواند تاثیری عمیق بر تجربه او بگذارد. مقاله کات هومن به نکته‌ای اشاره می‌کند که در صنعت طراحی اغلب نادیده گرفته می‌شود: ترندهای محبوب UI برای جلب توجه، افزایش تعامل و نشان دادن نوآوری ساخته می‌شوند، در حالی که ماهیت محصولات سلامت روان دقیقاً برعکس این اهداف عمل می‌کند. کاربر در اینجا به دنبال تحریک نیست؛ او به دنبال آرامش، وضوح و حس پناهگاه است.
از نگاه تحلیلی، چارچوب معرفی‌شده توسط هومن یک ابزار تصمیم‌گیری کلیدی محسوب می‌شود: این سوال را پیش می‌گذارد که آیا هر الگوی ترند، اهداف اصلی محصول را تقویت می‌کند یا تضعیف. این رویکرد می‌تواند به تیم‌ها کمک کند تا از کورکورانه پیروی کردن از مد روز جلوگیری کنند. پیش‌بینی می‌شود که در سال‌های آینده، اپلیکیشن‌های سلامت روان با استانداردهای جدیدی مانند حالت کم‌تحریک، رنگ‌های آرام‌بخش، تایپوگرافی خوانا و ناوبری ساده‌تر، شاخص جدیدی از کیفیت طراحی را تعریف کنند. همچنین ممکن است شاهد ظهور راهنماهای تخصصی طراحی برای مخاطبان آسیب‌پذیر باشیم که به جای نرخ تعامل، سلامت کاربر را معیار موفقیت بدانند. در نهایت، طراحان باید به جای تقلید از ترندها، از اصول طراحی دلسوزانه و روان‌شناسی محیطی بهره ببرند.