حتی در سال ۲۰۲۵، حدود ۷۰ درصد وب‌سایت‌ها هنوز در ساده‌ترین بررسی‌های کنتراست WCAG مردود می‌شوند. با وجود سال‌ها ابزارسازی برای سیستم‌های طراحی، لینترهای دسترسی‌پذیری و کتابخانه‌های بی‌شماری که با جاوااسکریپت نوشته شده‌اند، این عدد جای پای خود را تکان نداده است. مشکل این نبود که به کتابخانه‌های بهتری نیاز داشتیم؛ مشکل این بود که خود CSS باید هوشمندتر می‌شد.
تابع contrast-color() دقیقاً همان CSS هوشمندتر است. این ویژگی جدید به مرورگر اجازه می‌دهد تا برای هر رنگ پس‌زمینه‌ای، متناسب‌ترین رنگ متن را با کنتراست استاندارد و به‌صورت خودکار انتخاب کند — بدون نیاز به محاسبات دستی، جداول رنگ ثابت یا کدهای پیچیده-side.
نتیجه این اتفاق، ساخت موتورهای تم‌ساز الگوریتمی و سیستم‌های رنگ‌ساز خوداصلاح‌شونده (Self-Correcting Color Systems) است که می‌توانند پوسته‌های بصری را در لحظه تنظیم کنند و تضمین کنند هر ترکیب رنگی، استانداردهای خوانایی را برآورده سازد. به این ترتیب، دسترسی‌پذیری دیگر یک مرحله بازبینی در انتهای فرآیند توسعه نیست، بلکه مستقیماً در DNA طراحی ساخته می‌شود.