ابزارهای هوش مصنوعی روزبه‌روز بیشتر وارد فضای کار می‌شوند و بسیاری از آن سوالات کوچک و درخواست‌های کمک از همکاران را که پیش‌تر بخشی از روزمرگی ما بودند، از بین می‌برند. به نظر می‌رسد کارمندان دیگر نیازی ندارند کارشان را برای پرسیدن یک سوال متوقف کنند یا مزاحم همکارانشان شوند؛ هوش مصنوعی، فوری و بدون قضاوت، پاسخگوی آن‌هاست. اما در پسِ این راحتی ظاهری، خطری پنهان کمین می‌کند.
پژوهش‌ها نشان می‌دهند که همین تعاملات غیررسمی و گاه «مزاحم‌کننده»، دقیقاً همان داربستی هستند که اعتماد، احساس تعلق و نوآوری درون تیم‌ها روی آن شکل می‌گیرد. وقتی شما از همکارتان کمک می‌خواهید، در واقع به او اعتماد می‌کنید و این لحظات کوچک، پیوندهای انسانی بزرگی می‌سازند که هیچ ابزاری نمی‌تواند جایگزین آن‌ها شود.
کیسی هودتز و اریک الیو در بررسی خود، پژوهش‌های این حوزه و پیامدهای احتمالی این روند را واکاوی کرده‌اند. آن‌ها هشدار می‌دهند که حذف این ارتباطات ممکن است به‌مرور باعث افت روحیه تیمی، کاهش همفکری و حتی افت خلاقیت شود؛ به‌ویژه در شرایط کاری دورکاری که فرصت‌های ارتباط چهره‌به‌چهره از پیش محدود هستند.
خبر خوب این است که می‌توان هم از قدرت هوش مصنوعی بهره برد و هم ارتباطات انسانی را زنده نگه داشت. این دو کارشناس راهکارهای کاربردی‌ای پیشنهاد می‌دهند؛ از جمله اختصاص زمان‌های مشخص برای گفتگوهای خودجوش، تشویق عمدی تیم به پرسیدن سوال، و استفاده از هوش مصنوعی برای کارهای تکراری تا انرژی تیم برای همفکری‌های ارزشمندتر آزاد شود.
به نقل از کدیران این گزارش نکته‌ای فراتر از یک بحث ساده درباره بهره‌وری مطرح می‌کند: هوش مصنوعی در حال بازنویسی فرهنگ سازمانی است. بسیاری از مدیران تصور می‌کنند افزایش سرعت کارمندان و کاهش درخواست‌های کمک از همکاران، نشانه‌ای از کارایی بالاست؛ اما پژوهش‌ها نشان می‌دهند که این «مزاحمت‌های کوچک» در واقع سازوکاری پنهان برای ایجاد اعتماد هستند. وقتی فردی از همکارش کمک می‌خواهد، در عمل به او می‌گوید که به او اتکا دارد و این رویدادهای به‌ظاهر پیش‌پاافتاده، پایه‌ی تعلق خاطر در سازمان می‌شوند. حذف این تعاملات، به‌ویژه برای نیروهای جدید و تیم‌های دورکار، خطر جدی ایجاد می‌کند. کارمندانی که هرگز نیازی به پرسیدن سوال ندارند، ممکن است هرگز ارتباط انسانی عمیقی با تیم برقرار نکنند و در نتیجه تعهد سازمانی و خلاقیت جمعی کاهش یابد. نوآوری اغلب در فضاهای بین کارها شکل می‌گیرد؛ در گفتگوهای سر راه، در اشتباهات به اشتراک گذاشته‌شده و در همفکری‌های خودجوش. هوش مصنوعی نمی‌تواند این فضاهای میان‌رشته‌ای و غیررسمی را بازتولید کند. به نقل از کدیران، پیش‌بینی می‌شود شرکت‌هایی که فقط به معیارهای بهره‌وری هوش مصنوعی توجه کنند، در درازمدت با بحران نگهداشت استعداد و افت همکاری مواجه شوند. راهکار استراتژیک این است که هوش مصنوعی برای کارهای تکراری به کار گرفته شود، اما همزمان فضاهایی برای تعاملات انسانی عمدی طراحی گردد: جلسات منظم چهره‌به‌چهره، منتورینگ، زمان‌های سوال‌گویی بدون قضاوت و فرهنگی که در آن پرسیدن سوال نشانه ضعف نیست، بلکه نشان‌دهنده کنجکاوی و مشارکت است. آینده موفق تیم‌ها به ترکیب هوش مصنوعی با هوش انسانی بستگی دارد، نه جایگزینی یکی با دیگری.