در دنیای طراحی نرم‌افزار، یک اصل کلاسیک همیشه برقرار است: طراحی با کارکرد شروع می‌شود و کارکرد، شکل را می‌سازد. این اصل ساده اما قدرتمند، سال‌هاست که طراحان و توسعه‌دهندگان را در مسیر خلق محصولات کارآمد راهنمایی می‌کند. اما آیا این رویکرد سنتی هنوز هم برای ابزارهای سیستمی مدرن پاسخگوست؟
واقعیت این است که وقتی کارکردی نمی‌تواند کاملاً نامرئی شود و کاربران همچنان باید مستقیماً با آن تعامل داشته باشند، آن تابع به طور اجتناب‌ناپذیر بخشی از تجربه کاربری می‌شود. به عبارت دیگر، رابط کاربری دیگر فقط یک پوشش روی موتور نرم‌افزار نیست — خودش تبدیل به بخشی از عملکرد می‌شود. این مسئله به ویژه در ابزارهای سیستمی که کاربران روزانه با آن‌ها سروکار دارند، اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند.
در این مقاله جذاب، کیریلو لواشوف (Kyrylo Levashov) چهار فرض رایج در طراحی نرم‌افزار را زیر ذره‌بین قرار می‌دهد و نشان می‌دهد که چگونه این فرضیات می‌توانند تجربه کاربری را به شکل‌های غیرمنتظره‌ای تحت تأثیر قرار دهند. او استدلال می‌کند که طراحان باید از نگاه صرفاً کارکردی فاصله بگیرند و تجربه کلی تعامل با سیستم را در مرکز توجه قرار دهند.