در تقریباً هر جلسه تست کاربری، لحظه‌ای فرا می‌رسد که یکی از شرکت‌کنندگان روی صفحه ورود مکث می‌کند، چیزی را تایپ می‌کند و نگاهی به بالا می‌اندازد؛ تا ببیند که آیا کار را «درست انجام می‌دهد» یا نه. این مکث کوتاه، نشانه‌ای کاملاً روشن و بی‌اشتباه است. کاربر در این لحظه متوجه شده است که با یک اپلیکیشن واقعی روبه‌رو نیست و از این پس، تمام داده‌هایی که جمع‌آوری می‌شوند، از فیلتر این آگاهی عبور می‌کنند.
مشکل اصلی همین جاست: بسیاری از پروتوتایپ‌ها آن‌قدر صیقل‌خورده، تمیز و بی‌نقص طراحی می‌شوند که دیگر شبیه محصولات دنیای واقعی نیستند. همه دکمه‌ها کار می‌کنند، هیچ خطایی رخ نمی‌دهد و همه چیز در یک مسیر روان و پیش‌بینی‌پذیر جریان دارد. اما کاربران واقعی در دنیای واقعی با خطاها، تأخیرها و واکنش‌های غیرمنتظره مواجه می‌شوند و دقیقاً در همان لحظات است که رفتار واقعی‌شان خود را نشان می‌دهد.
راه حل، صادق بودن با کاربر از همان ثانیه اول است. به جای پنهان کردن ماهیت پروتوتایپ، آن را شفاف کنید: به شرکت‌کننده بگویید که با یک نسخهٔ اولیه روبه‌روست، از او بخواهید اشتباهات و خطاهای احتمالی را با شما در میان بگذارد و حتی دلبخواه، چند خطای عمدی را در مسیر کاربری قرار دهید تا واکنش او را زیر نظر بگیرید. فقط در این صورت است که داده‌های جمع‌آوری‌شده، تصویری قابل اعتماد و واقعی از تجربه کاربری به شما ارائه می‌دهند.