هوش مصنوعی در حال متحول کردن دنیای طراحی محصول است و این تحول می‌تواند پیامدهای بسیار متفاوتی برای طراحان داشته باشد. از یک سو، این فناوری جدید می‌تواند به طراحان استقلال عمل بیشتری بدهد و از سوی دیگر، شکاف‌هایی را آشکار کند که این استقلال عمل، پنهان کردن آن‌ها را دشوارتر می‌کند.
اندی باد (Andy Budd)، کارشناس برجسته حوزه طراحی، با بررسی دقیق هر دو سناریوی خوش‌بینانه (Bull Case) و بدبینانه (Bear Case)، به این پرسش اساسی می‌پردازد که وقتی طراحان برای انجام کارهایشان به مجوز و تأییدیه کمتری نیاز دارند، چه اتفاقی رخ می‌دهد. آیا این به معنای شکوفایی خلاقیت و نوآوری است یا خطراتی جدی به همراه دارد؟
در سناریوی خوش‌بینانه، هوش مصنوعی به عنوان یک دستیار قدرتمند عمل می‌کند و کارهای تکراری و زمان‌بر را خودکار می‌کند. این امر به طراحان اجازه می‌دهد تا روی جنبه‌های استراتژیک‌تر و خلاقانه‌تر کار خود تمرکز کنند و بدون نیاز به دریافت مجوز از سطوح مختلف مدیریتی، ایده‌های خود را سریع‌تر به اجرا درآورند.
اما در سناریوی بدبینانه، این استقلال عمل زیاد می‌تواند منجر به آشکار شدن ضعف‌ها و شکاف‌های مهارتی طراحان شود. وقتی فرآیندها خودکار شوند، آنچه که طراحان را متمایز می‌کند، توانایی‌های تفکر انتقادی، درک عمیق کاربر و حل مسائل پیچیده است که هوش مصنوعی هنوز قادر به تکرار آن‌ها نیست.