بسیاری از ترندهای رابط کاربری (UI) با هدف جلب توجه کاربران و نمایش نوآوری طراحی می‌شوند، اما این اهداف غالباً با نیازهای اپلیکیشن‌های سلامت روان در تضاد هستند. رسالت اصلی این اپلیکیشن‌ها کاهش بار شناختی، جلب اعتماد کاربر و ایجاد حس پناهگاه و امنیت است. طراحی‌های پر زرق‌وبرق و شلوغ ممکن است در شبکه‌های اجتماعی خوب جواب دهند، اما برای کاربری که در شرایط روحی پرفشار قرار دارد، می‌توانند تجربه‌ای طاقت‌فرسا بسازند.
کات هومن (Kat Homan)، طراح و پژوهشگر حوزه تجربه کاربری، در مقاله‌ای تازه چارچوبی ارزیابی معرفی می‌کند که به طراحان کمک می‌کند تا بسنجند آیا الگوهای بصری و تعاملی پرطرفدار، اهداف منحصربه‌فرد تجربه‌های سلامت روان را پشتیبانی می‌کنند یا تضعیف. این چارچوب به تیم‌های طراحی اجازه می‌دهد تا با نگاهی انتقادی و آگاهانه، تنها از ترندهایی استفاده کنند که واقعاً به کاربران کمک می‌کنند.
در نهایت، این رویکرد ارزیابی‌محور می‌تواند به طراحی محصولاتی منجر شود که نه‌تنها از نظر بصری جذاب هستند، بلکه رسالت اصلی خود را هم به خوبی انجام می‌دهند: ایجاد فضایی امن، آرامش‌بخش و قابل اعتماد برای کاربرانی که بیش از هر چیز به این پناهگاه دیجیتال نیاز دارند.
به نقل از کدیران این مقاله نکته بسیار مهمی را مطرح می‌کند که در صنعت طراحی محصول اغلب نادیده گرفته می‌شود. در دنیایی که ترندهای طراحی به سرعت تغییر می‌کنند و تیم‌ها تشنه پیاده‌سازی جدیدترین الگوهای بصری هستند، اپلیکیشن‌های سلامت روان نیاز به رویکردی کاملاً متفاوت دارند. بازار اپلیکیشن‌های سلامت روان در سال‌های اخیر رشد چشمگیری داشته است، به‌ویژه پس از شیوع کووید-۱۹ که نیاز به خدمات سلامت روان دیجیتال را به شدت افزایش داد. اما رشد سریع این بازار همراه با رقابت شدید، باعث می‌شود بسیاری از توسعه‌دهندگان به جای تمرکز بر نیازهای واقعی کاربران، به دنبال پیاده‌سازی ترندهای محبوب طراحی باشند.
چارچوب معرفی‌شده توسط کات هومن می‌تواند به عنوان ابزاری حیاتی برای تیم‌های طراحی عمل کند. این رویکرد ارزیابی محور، طراحان را مجبور می‌کند تا هر تصمیم طراحی را از منظر کاربرانی که در وضعیت روحی پرفشار قرار دارند، بررسی کنند. مثلاً انیمیشن‌های پیچیده، تغییرات ناگهانی رنگ و الگوهای تعاملی شلوغ ممکن است برای یک اپلیکیشن اجتماعی جذاب باشند، اما برای کاربری که از اضطراب رنج می‌برد، می‌توانند بار شناختی او را افزایش دهند و تجربه را به جای آرامش، استرس‌زا کنند.
پیش‌بینی می‌شود در آینده شاهد استانداردسازی این نوع چارچوب‌های ارزیابی تخصصی برای حوزه‌های حساس مانند سلامت روان، سلامت جسمانی و آموزش باشیم. همچنین این مقاله نشان‌دهنده تغییر بزرگ‌تری در صنعت طراحی است: حرکت از «طراحی برای همه» به «طراحی برای وضعیت‌های خاص کاربر». با توجه به رشد روزافزون هوش مصنوعی و شخصی‌سازی در طراحی، ممکن است در آینده شاهد چارچوب‌های ارزیابی خودکار باشیم که ترندهای طراحی را بر اساس وضعیت روحی کاربر در لحظه ارزیابی می‌کنند. این تغییر پارادایم می‌تواند تاثیر عمیقی بر نحوه طراحی محصولات دیجیتال در سال‌های آینده بگذارد و استانداردهای جدیدی را تعریف کند.