همینطور که هوش مصنوعی در حال دگرگونی صنعت طراحی محصول است، دو سناریوی کاملاً متضاد پیش روی طراحان قرار می‌گیرد. از یک سو، این فناوری می‌تواند با خودکارسازی فرآیندها، استقلال عمل بیسابقهای به آنها بدهد و نیاز به دریافت مجوز برای اجرای ایده‌ها را تا حد زیادی کاهش دهد. در این حالت، سرعت و خلاقیت به شکل بیسابقهای افزایش می‌یابد.
اما در سوی دیگر ماجرا، اندی باد به سناریوی نزولی یا خرسی این تحول اشاره می‌کند. وقتی موانع فنی و نیاز به تأییدیه‌ها برطرف می‌شوند، ممکن است شکاف‌های واقعی در مهارت‌های خلاقه و تفکر استراتژیک طراحان آشکار شود. در واقع، استقلال بیشتر می‌تواند فقدان ایده‌های اصیل و عمق مفهومی را که پیش‌تر پشت فرآیندهای اداری پنهان بود، عریان کند.
به نظر می‌رسد هوش مصنوعی در حوزه طراحی، دقیقاً مانند یک دارایی نوظهور در بازار کریپتو عمل می‌کند که می‌تواند هم هیجان یک رالی صعودی (بول ران) را ایجاد کند و هم ریسک یک اصلاح سنگین را به همراه بیاورد. موفقیت در این عصر جدید، نه در وابستگی کامل به ابزارها، بلکه در تلفیق هوشمندانه قدرت محاسباتی AI با بینش و حس زیبایی‌شناختی منحصربه‌فرد انسان است. در درازمدت، ارزش واقعی از آن کسانی خواهد بود که از AI به عنوان یک همکار توانمند برای تقویت خلاقیت ذاتی خود استفاده می‌کنند، نه به عنوان جایگزینی برای آن.