همیشه لحظه‌ای در جلسات تست کاربردپذیری وجود دارد که کاربر جلوی صفحه ورود مکث می‌کند، چیزی تایپ می‌کند و نگاهی به اطراف می‌اندازد تا مطمئن شود کارش درست است. این مکث علامت واضحی است: او فهمیده که این یک اپ واقعی نیست. از آن لحظه به بعد، تمام داده‌هایی که جمع‌آوری می‌کنید تحت تأثیر این آگاهی قرار می‌گیرد و نتیجه‌ها دیگر قابل اعتماد نیستند.
در دنیای کریپتو و دیفای، این مشکل بسیار جدی‌تر است. کاربران با پول واقعی و دارایی‌های دیجیتال سروکار دارند؛ اگر حس کنند که با یک نمونه آزمایشی روبه‌رو هستند، رفتارشان کاملاً دفاعی می‌شود. نه‌تنها اعتمادشان از بین می‌رود، بلکه بازخوردهایشان نیز دیگر نشان‌دهندهٔ رفتار واقعی در یک محصول نهایی نیست.
راه‌حل چیست؟ باید پروتوتایپ را به اندازهٔ کافی واقعی و نزدیک به محصول نهایی طراحی کنید. از داده‌های واقعی استفاده کنید، ظاهر و حس اپ اصلی را شبیه‌سازی کنید، و محیط تست را طبیعی کنید. همچنین بهتر است کاربران را از ماهیت آزمایشی بودن محیط مطلع نکنید، یا حداقل تأثیر آن را با طراحی هوشمندانه کاهش دهید.
با توجه به رشد روزافزون پروژه‌های کریپتو و اهمیت تجربه کاربری در جذب سرمایه‌گذاران خرد، می‌توان پیش‌بینی کرد که تیم‌های توسعه سرمایه‌گذاری بیشتری روی تست‌های واقعی با پروتوتایپ‌های پیشرفته خواهند کرد. در آینده نزدیک، ابزارهای شبیه‌سازی بلاک‌چین به بخش جدایی‌ناپذیر فرآیند توسعه تبدیل می‌شوند. برندهایی که این نکته را جدی بگیرند، اعتماد بیشتری از کاربران کسب کرده و در بازار رقابتی کریپتو پیشتاز خواهند بود.